martes, 9 de noviembre de 2010

ABALAR, un pelotazo en toda regla

ABALAR é o proxecto que substancia a estratexia para a integración plena das TIC na
práctica educativa en Galicia, como unha das áreas prioritarias de intervención da Consellería
de Educación e Ordenación Universitaria.
ABALAR impulsa un cambio de modelo educativo en Galicia apoiado na formación do profesorado e na modernización do ensino.
Garantirase a dotación e o mantemento da infraestrutura TIC para todos os centros educativos.
  1. Equipamento: proxectores, encerados dixitais, ultraportátiles dealumnado e profesorado, armarios con bandexas para arecarga...
  2. Infraestruturas: CPD, cables e canalizacións,
  3. Acondicionamento de aulas, instalación eléctrica...
  4. Conexión: á rede de educación e a Internet.
Dotarase o profesorado e o resto da comunidade educativa de contidos e recursos educativos dixitais.
O proxecto ABALAR disporá dun portal propio, espazo ABALAR
O proxecto ABALAR é unha iniciativa de longo prazo que se estenderá a todos os niveis do sistema educativo galego.
  1. Durante este ano comezarase a implantar en aulas de 5.º de primaria e 1.º da ESO.
  2. Á fin desta lexislatura cubrirase 5.º e 6.º de primaria e 1.º e 2.º da ESO.
  3. Con posterioridade continuarase estendendo ao resto de niveis educativos, ao ritmo que se estableza segundo a dispoñibilidade orzamentaria e os resultados acadados na primeira fase.
Ata aquí as mentiras do proxecto abalar. Agora imos enumerar as verdades:

  1. Un proxecto semellante ao de libros de texto gratuitos,¿recordan? Xa morreu.
  2. Sabemos cando comeza, non sabemos cando remata.
  3. Alumnos que , rematado 1º ESO, deixan o eido dixital e volven ao analóxico.
  4. Non hai cartos para reparacións eléctricas, equipamentos de aulas, pero sí para un proxecto faraónico que recorda a Cidade da Cultura, ¡outro pelotazo!
  5. Aula de informática a informática de aula. ¡Vaia galimatías!
  6. Unha aula de informatica a base de usuarios terminais en rede cunha CPU costa uns 2500€. Unha aula do proxecto ABALAR ...... nin se sabe.
  7. Dotando aos centros dun maior presuposto poderianse organizar aulas suficientes para aplicar esos materiais dixitais que preconizan.
  8. Finalmente, o mantemento desa marabilla, pensaron nel. NON. En dous anos defenestrado, coma o conto dos libro
¡Estaría ben mercar un sabueso para seguirlle o rastro ao inventor da criatura. !
Mentres se fala a bombo e platillo desta criatura, nos centros seguimos na penuria, os profes sen poñerse ao día no eido dixital, con precariedades nos edificios e cada vez con menos recursos.

Venga! sentidiño e boa letra, e non nos esquezamos que do esforzo e do traballo sae un producto elaborado que da bos resultados.

lunes, 28 de diciembre de 2009

A un amigo que se ha ido


HASTA SIEMPRE, ROKO

¡Hola , amiguete!
Qué faena nos has hecho,bribón. Nos has dejado fríos, tristes, solos; sin tus ladridos matutinos,sin tus caricias, sin tus traqueteos de escalera, sin tus lambetadas de azúcar y miel.
Nos has dejado de visitar en cada piso, en cada rincón que tú tan bien conocías. No has vuelto como cada sábado a llamar a la puerta, no has vuelto a merodear por entre las piernas de la abuela, no has vuelto a ladrar a "Panchito", tu pequeño rival que últimamente usurpaba tu pequeño territorio. ¡¡ NO HAS VUELTO !! pequeño rufián peludo y tu ausencia nos ha dejado vacíos, como secos han quedado todos los recobecos que tantas veces husmeabas cuando toleirán, presumido y orgulloso pateabas por doquier.
No volverás a correr por la "Parrumeira", pero ahora estás allí, donde todos creemos que serás feliz, donde todos los que te queríamos te sentiremos cercano, vivo, presente. Vivirás por siempre con nosotros, porque nadie ni nada te podrá substituír, donde nadie ni nada nos hará olvidar que TÚ fuiste y serás siempre ROKO, aquel bebé rollizo y tierno que en brazos de papi llegaste a casa y te quedaste para siempre. TÚ viste crecer a todos los niños de casa, a Diego, Ire, Iván y Ele. Me atrevo a decir que hasta fuiste el peque de casa. Ellos te extrañan, aunque no lo digan, aunque ya no lloren por ti. A lo mejor, hasta tenías ganas de irte, porque estabas cansado y los niños ya habían volado y ya tan sólo quedamos los viejos. ¡ Vaya jugarreta que nos has hecho! TÚ , cuando ahora eras el juguete de casa, te has ido. Después de catorce años, te has ido a tu rincón preferido, al lugar de donde nunca querías marcharte, donde tantas veces habías disfrutado de tus correrías y que algunos disgustillos nos habían causado. Ahí quedarás para siempre en tu paraíso de libertad que tanto anhelabas a veces, mientras todos nosotros aquí lloraremos tu ausencia viendo tu camita vacía y no viendo brillar tus pequeños ojitos de celosía que tanta admiración nos causaban.

Por último decirte que mami aún no te ha podido olvidar.¡Cómo hacerlo,cuando tú,estoy seguro tampoco lo harás nunca, ¡ eh! bribón de pacotilla ,que te has ido y no has vuelto. Pensaba, como otras veces, que te habías ido de fiesta, pero esta vez veo que va ser larga. Así que esperamos que te cuides mucho, que tengas cuidado con las chicas malas, que no pases frío y que si algún día quieres volver, ya sabes que ella te estará esperando como cada noche, porque una mami, siempre sabrá perdonar y conseguirá que tu papi también te vuelva a querer.

Besitos de tía Mary, aquella que te abría la puerta y que te sacaba a pasear y del tío Uxío, que aunque un poco gruñón tanto te quería. De las del piso de abajo....aquellas que tanta hambre te mataron y que tanto te hicieron jugar en su terraza, aún no creen que te fueras, porque cada día yo creo que tía Bety aún anda buscando tus meadas, cochinete.

Ya ves Roquecho, la faena que nos has hecho.

Te perdonamos por todo lo que nos has hecho disfrutar, por todo lo que hemos vivido contigo, por todos los recuerdos tan maravillosos que siempre pemanecerán en todos nosotros.

Cuando los niños vengan por casa, les diremos que te has ido como cuando llegaste, en una cajita. Así creerán que volverás, o mejor dicho que no te has ido. Porque TÚ no te has ido. ¿Verdad Dieguito, Irenita, Vanchurrio y Elenita? NO TE HAS IDO, MALDITA SEA TU ESTAMPA, pequeño peludo, con rabo de coliflor y patitas de petiminí.

Pequeño amigo,siempre estarás en nuestro recuerdo, como siempre estuviste en nuestros corazones.


Tu familia

domingo, 8 de noviembre de 2009

ESPAÑA, SÍ QUE VENDE


Cuentan los agoreros que el turismo se está resintiendo . Las pingües cuentas de antaño están languideciendo a marchas forzadas. Tanto los anglosajones como los japoneses o centroeuropeos parecen abandonarnos, mientras nosotros seguimos enzarzados en luchas domésticas y de interiores. Mientras ellos siguen diciendo "Spain", como algo feliz, placentero y de buena suerte, nosotros en nuestros cenegales autonómicos seguimos queriendo sepultar tal palabra.
Aludo a este comentario, porque estoy oyendo en prensa y radio que desde el gobierno se quiere acuñar el término "España" para vender imagen. ¡Pobre España en que te has convertido! En eslogan publicitario de turismo para aquellos que diariamente te denigran y te olvidan.

Ahora quieren recuperar tu nombre para que sirva de reclamo comercial. Debe ser que a pesar de todo , ESPAÑA, sigue siendo más famosa que todos esos otros nombres que pululan por la geografía semántica de tu nombre, que quieren y buscan aniquilarte y que ahora, en la miseria a la que nos han arrastrado, intentan bajo tu paraguas de historia, de hermosura y poderío, alimentarse como verdaderas sanguijuelas que lo que desean es chupar tu sangre de oro y gualda, de prestigio y solera, para después dejarte al pairo del odio, la mentira y el engaño.

ESPAÑA no te dejes embaucar por estos cantos de sirena, palabras falsas y engañosas, levanta tu orla de dignidad y en un brindis al sol, manifiesta tu poderío y haz ver a todos esos chiquilicuatres de turno que tu nombre se escribe con letras de oro, esculpidas con las hazañas de tus antepasados, por cierto, naturales de todos esos recunchos que ahora alardean de un protagonismo que solo a ti te corresponde..

ESPAÑA, enarbola tu bandera y enseña a los cuatro vientos que sigues siendo hermosa, variada, patria de razas y lenguas,bañada por tus mares y océanos de poder y riqueza, y pregona en tu hermosa lengua, castellana, gallega, catalana y vasca que eres única, mestiza, árabe, romana, cristiana , europea y americana. De raíces moriscas, latinas, griegas, fenicias, cartaginesas y celtas.
Siempre indoeuropea y de cuna atlántica y mediterránea. No eres esclava de nadie, ni de politiquillos que negocian tu historia como mercenarios. No eres esclava de tus raíces históricas sino que eres señora de estados y haciendas, de personajes legendarios, de Quijotes y Sanchos, de condes y duques, de payeses y labriegos, de masías y pazos, de cortijos y palacios.

Esta es mi ESPAÑA, de solera como el vino, de guitarra , de sardana, muiñeira, jota y fandango. Es la tierra que me gusta, donde quiero vivir, no la OTRA, la que quieren bautizar con las luchas de partidos, los líos de las lenguas, competencias autonómicas, distritos feudales de figurones presidenciales que buscan protagonismos que no le corresponden. Sólo TÚ puedes dignificar este PAÍS que tan desangrado se encuentra y que ahora busca en tu nombre el resurgir del ave fénix.

sábado, 1 de agosto de 2009

Galicia falou alto e ben claro: Somos bilingües

¿E agora qué? Seguiremos facendo caso a unha minoría do 12%. Seguiremos acatando as ordes de catro que vociferan créndose salvadores da patria. Pensando que os que formamos a gran maioría somos apátridas ou dexenerados. Por certo , un que suscribe e bendice os resultados da enquisa, está a escribir en galego, como algo natural, non coma unha obriga. Acabáronse os tempos dictatoriais, a liberdade da lingua debe amosarse nas escolas, nos institutos, en resumo , na vida escolar.
Para aqueles que ainda non o viran , lean a portada da Voz de Galicia do día 1 de agosto.

"La mitad de los padres quieren clases en las dos lenguas, el 37% en castellano y un 12% en gallego"

"La mayoría desea que sus hijos aprendan a escribir y a leer en ambos idiomas, y que además se impartan materias en inglés".

"El Secretario de Política Lingüística sostiene que los datos del sondeo avalan la derogación del decreto del bipartito."
(La Voz de Galicia, 1 de xullo 2009)

Agora virán os demócratas da Mesa e outros adláteres e dirán que as enquisas están falseadas e outras artimañas. Haberá ameazas e insultos, manifestacións .... Mentres , a maioría estará calada, porque xa falou onde tiña que falar, e por eso, coma sempre, tan só se oirán os berros dos de sempre, e parecen moitos e son poucos, e ..." xa estamos ata as narices de que manden uns poucos"; ..." de que nos digan como temos que falar"; ..." de que os que falaron o galego sempre, coma eu, agora nos din que non sabemos falalo"..." de que nos digan isto e mailo outro..

Esto en bo galego, resúmese así: ...."xa estamos ata o carallo"

lunes, 30 de marzo de 2009

A vueltas con las competencias

Andan los asuntos revueltos en el campo educativo, y es que cada vez que hay problemas en la sociedad parece que todos los males vienen de este campo , y ¡ala! a cambiar el sistema, porque el que hay no funciona. Después de la LOGSE, la LOE, y otras zarandajas ahora vienen las competencias. ¿En qué consiste este nuevo parto? Porque parece que hasta ahora todos éramos unos incompetentes. Con una rápida ojeada al diccionario observamos que el término competencia viene del latín "competentia" que significa algo así como "pericia, aptitud, idoneidad para hacer algo o intervenir en un asunto determinado". Salvo que se refiera a "disputa o contienda" de lo que los señores gobernantes saben mucho, y qué decir del comportamiento de ciertos alumnos en las aulas, o de los puntos de vista del profesorado.
También puede ser que se refiere al equipo rival, de" los que se pasan a la competencia" que de eso hay y mucho en la viña del señor. Puede ser también que se trate e una competición en la que todos debemos participar para estar ocupados en pasatiempos y papeleos que ,como de costumbre, no nos dejen ver la realidad.
Me suena a rivalidades ancestrales, como si de empresas se tratara , en las que a veces los clientes ganan con esa situación, ya que el precio , a veces, tiende a bajar. Aquí lo que baja siempre es lo mismo: la calidad del producto, entendiendo como producto , la educación y la preparación del alumnado, ya que al final tan sólo se trata de vender un producto, una titulación.
También competencia significa "incumbencia" obligación y cargo de hacer algo". Aquí es donde el que escribe no entiende nada. Uno pensaba que tan sólo tenían que ser competentes, no obligarles a hacer nada, que no trabaje nadie, que tan sólo sean competentes, que no se esfuercen, que tan sólo se preparen, no al sacrificio ni trabajo, tan sólo que tengan pericia para poder vivir sin trabajar; a los próximos alumnos no les incumbe nada , sólo que estén preparados y relajados para ser competentes.
Uno se pregunta como podrán llegar a comprender algo , a manejar algo, a resolver algo , si lo único que se pretende es que sean competentes, aunque no sean trabajadores, que tengan pericia, aunque no tengan la cultura del esfuerzo, que sean digitales aunque no sepan escribir, que tengan muchas ideas aunque no conozcan nada de lo que les rodea, no conozcan su país, ni su historia, ni las fórmulas matemáticas , ni aprecien la lectura de un libro, ni las bellas palabras de una lengua, lo que importa es que sea muy competente.
Viendo esto, me cojo mis bártulos y me quedo con el Trivium y el Cuadrivium, me busco a mi viejo profesor Rafael Pato que no necesitaba tantas alforjas y que me enseñó a buscar tanto la belleza del lenguaje como el secreto de la ciencia, y que le den.

jueves, 12 de marzo de 2009

TARDE PIACHE

Tras la pérdida de poder del 1 de marzo, en el partido socialista es hora de repasar errores del bipartito o la bicefalia que duró cuatro años en el lío fraternal con el BNG . Comienza la tirada de trastos a la cabeza, planteamientos de renovación, presentaciones de abanderados, (¿quién se acuerda del bueno de Touriño, desaparecido en combate?), manifiestos con firmas y aclaraciones de posturas que mientras hubo bicoca no se habían mostrado. ¡Qué fuerza tiene el poder y el dinero que mientras dura evita y hace callar las dsicrepancias y los falsos amoríos que subyacen en el lodo y en el fango de cada partido!
Risa y al mismo tiempo sonrojo me produce que ahora se hagan manifiestos a favor del bilingüismo cuando antes se maridaban con quienes pregonaban las galescolas. ¿Es que antes en medio de la borrachera de poder y algarabía no se percataban que la sociedad gallega clamaba por el derecho a la libertad de expresión?
Quien suscribe se alegra del cambio de postura ,pero lamenta que la sensatez y la cordura siempre lleguen cuando uno ha sido derrotado y se encuentre como un soldado raso incapaz de tomar medidas.
Tan sólo esperar que los arrivados al poder tomen nota y emprendan el rumbo que el pueblo gallego dictaminó el día H, el 1 de marzo.

Para reflexionar...

lunes, 2 de marzo de 2009

Un revuelco histórico


Galicia ha dicho sí al cambio político. La noche del 1 de marzo quedará en los anales de la elecciones gallegas como el día en que los gallegos dijeron no al conflicto lingüístico, a la guerra del idioma, a los despilfarros suntuosos y a la negación para afrontar una crisis. A la sumisión de un presidente a un vicepresidente, al mangoneo institucional, al dislate anacrónico, al trasnochado ideario de las galescolas y, en resumen, a la disparatada situación de vivir fuera de tiempo. De esto y de la nueva situación que se plantea por primera vez en el País Vasco, donde un rancio nacionalismo puede , al fin, dejar entrar una ráfaga de aire fresco en las poco ventiladas salas de Ajurianea. ¡ Va por todos los que se alegraron la noche de 1 de marzo!