sábado, 23 de abril de 2011

Maná vuelve con "Drama y Luz"



La voz desgarrada de Fher Olvera y Maná vuelven a inundar mi fantasía musical. Letras con sentimiento , forman el nuevo album que acaba de ver la luz. Canciones como "Lluvia al corazón" o " Vuela libre libre paloma" vuelven a dejar la impronta de este grupo mejicano que muy pronto iniciará una nueva gira mundial.

miércoles, 29 de diciembre de 2010

Fiesta de Fin de Año


Cada diciembre, como cada año, la nostalgia nos invade. A unos los ataca el resfriado, a otros los inunda la depre; nos volvemos más vulnerables, más sensibles. Sumergidos en la comida, en las fiestas, en las compras, en las luces de neón, en un sifín de actos sociales , estamos casi ahogados, axfisiados intentando levantar la cabeza y no perecer en el vértigo emocional de la vorágine que nos rodea.

A los que se les da por llorar, lloran más que en todo el año; a los que se les da por abrazar, abrazan sin mirar, al que nunca contó un chiste, le surge la venada y arranca por peteneras. A los demás se les da por visitar a todo el mundo, familiar o no,.....
¡ que más da!


El color es lo único distintivo. Este año, es morado, como la pascua. La pascua del desatino, de la brasa quemada, del ladrillo adormecido, de la espera , del futuro mortecino, de la ilusión perdida.

Pero es Fin de Año, y hay que olvidar por un día y vestirnos de rojo pasión, de verde esperanza,de cándido azul, de blanco inocente y disfrazados de carmín , sin apenas rubor, salir a la calle y cantar por doquier aires de nuevos deseos, en la esperanza de alcanzar otro nuevo fin de año como quien llega a fin de mes, y desde esa atalaya contemplar el color. Tal vez...como cada fiesta Fin de Año en la que no pueden faltar ni las uvas de la suerte ni los rituales y fetiches , sortilegios y deseos , fruto más bien de la imaginación y anhelo , pero ...es lo quenos queda y a ello habrá que agarrarse .

Para todos, feliz año 2011, con fe ... y con burbujas...de euforia y esperanza.



domingo, 19 de diciembre de 2010

Ribadesella, paraíso natural

Era un viaje repetidamente aplazado. El tiempo, las carreteras, el encontrar el momento...
Necesitábamos ese viaje para saborear nuestro tiempo libre, el placer de viajar, sentirse atraídos por un paisaje, por un sabor, por .....un tiempo sólo para nosotros. Sabíamos que Asturias nos daría eso y mucho más.
Nuestros pasos se dirigían a Ribadesella, buscando el descanso, el paisaje, ver la santina y ¡como no! comer unas buenas "fabes" y una rica sidrina.
A lo largo del camino encontramos eso... y muchas cosas más...


Un pueblo de postal y cromo: Cudillero
Un rincón escondido en el mar, una foto de maqueta, unas casas enganchadas en la falda del mar, un juguete escondido en la roca agreste que aparece de repente engalanado de fiesta.

Tras una buena comida, entrada triunfal en Ribadesella, con el puente atravesando el Sella, dueño y señor del pueblo, con sus paseos, sus vistas y su aroma de historia secular de nobles y señores que alli construyeron sus mansiones antaño y que ahora perviven en el tiempo como testimonio del esplendor del pasado.

Las "Cuevas de Tito Bustillo" estaba cerradas, pero había en Ribadesella encantos por doquier, para poder disfrutar en nuestra estancia.
El hotel Verdemar era un encanto y las casas indianas jalonaban un precioso paseo al ldo de la ría famosa por remeros que , llegando de Arriondas cruzaban el puente gravando su sudor en las aguas del Sella. EN el hotel se respiraba ambiente familiar y ya en recepción nos dio una sensación hogareña, tranquila y comodidad.
En el horizonte, muy cerca, lo Picos de Europa acechaban y nos miraban. Estaban aguardando nuestra visita, alos Lagos, a Covadonga, a Cangas de Onís, donde el mercado dominical nos dejaría caer sabrosas viandas para el recuerdo: morcillas, fabes, cabrales y similares, chorizos picantones y de jabalí, todo ello aderezado con el aroma asturiano de la hospitalidad y amistad de puelo vecino.

El paseo por las casas indianas , espoecialmente "Villa Rosario" nos despidieron el último día, antes de dirigirnos a LLanes y a villa marinera del doctor Mateo ,Lastres.
Nuestro paso por Llanes y Lastres fue fugaz, pero lleno de encanto. Ver la casa del Orfanato y las callejuelas donde se rodó la serie del Doctor Mateo fue agradable y cuando menos curioso ver la casa del doctor, la taberna,¡pequeño desengaño! o las callejuelas empinadas que ascendían escalonadamente desde el mar.

Aquí queda reseña de nuestro periplo por esos lugares..


Finalmente, para terminar este periplo viajero, dejar constancia de nuestro principal motivo para este viaje: la Santina, la Virgen de Covadonga , la Señora que se quedó a vivir en la gruta de estos montes y que ilumina todo este paraje fascinante. ¡Hasta pronto! SEÑORA

domingo, 12 de diciembre de 2010

Siempre me gusta ir a Portugal





Siempre digo, " el coche va solo hacia Portugal". Emprender una nueva aventura hacia ese país me reconforta, me alegra, me divierte. Siempre el mar bañando sus costas, siempre el olor a verde fragancia, a lo natural, a lo cercano, a lo familiar, a lo humano,....a la tranquilidad.

Allí no hay comunidades en continuas disputas, el galimatías de las lenguas, la pelea de banderas, no están ni Zapatero ni Rajoy, no están ni el Barça ni el Real, tan solo están sus tierras y el mar, su cielo azul , su paz.

Caminha, Vila de Ancora, Ofir, Povoa de Varzim, Vila do Conde, Espinho, Aveiro, Peniche, Figueira, Nazaret, Ovidos, Sintra, Cascais, Estoril, Porto, Lisboa, Alentejo, Guimaraes, Melgaço, Algarve Portimao, Albufeira, Faro, Lagos, ...hermosura.


Y sobre todo Salema.. ¡ La cantina del "Corsario", la puesta de sol, el aroma a pescado fresco, al mar acriciando tus pies, a la vida de sosiego.. al mar.

Voy a volver a Portugal, a Viana do Castelo,
Esposende, a los fados de Leiria, a Beja, Evora , Alcavideche, Sesimbra,Troia, Setubal e San Vicente.

De norte a sur, camino de transeúntes, de recuerdos, cementerios blancos, casas de colores, aguas del Duero, estuarios del Tajo, barrancos del Algarbe, , "olhos da auga" que brotais entre la arena y las piedras del mar, para sonreír al que te besa, para sorprender cada día.
Voy a volver a Portugal, voy a volver a Braga, por Chaves, para descansar en Vidago. Voy a volver a Fátima, para ver Coimbra y dormir en Busaco.

Portugal, pais de fados, tristezas y recuerdos, lugar de encuentros, marinos y de historia.
Portugal, de mil amores!!!

martes, 9 de noviembre de 2010

ABALAR, un pelotazo en toda regla

ABALAR é o proxecto que substancia a estratexia para a integración plena das TIC na
práctica educativa en Galicia, como unha das áreas prioritarias de intervención da Consellería
de Educación e Ordenación Universitaria.
ABALAR impulsa un cambio de modelo educativo en Galicia apoiado na formación do profesorado e na modernización do ensino.
Garantirase a dotación e o mantemento da infraestrutura TIC para todos os centros educativos.
  1. Equipamento: proxectores, encerados dixitais, ultraportátiles dealumnado e profesorado, armarios con bandexas para arecarga...
  2. Infraestruturas: CPD, cables e canalizacións,
  3. Acondicionamento de aulas, instalación eléctrica...
  4. Conexión: á rede de educación e a Internet.
Dotarase o profesorado e o resto da comunidade educativa de contidos e recursos educativos dixitais.
O proxecto ABALAR disporá dun portal propio, espazo ABALAR
O proxecto ABALAR é unha iniciativa de longo prazo que se estenderá a todos os niveis do sistema educativo galego.
  1. Durante este ano comezarase a implantar en aulas de 5.º de primaria e 1.º da ESO.
  2. Á fin desta lexislatura cubrirase 5.º e 6.º de primaria e 1.º e 2.º da ESO.
  3. Con posterioridade continuarase estendendo ao resto de niveis educativos, ao ritmo que se estableza segundo a dispoñibilidade orzamentaria e os resultados acadados na primeira fase.
Ata aquí as mentiras do proxecto abalar. Agora imos enumerar as verdades:

  1. Un proxecto semellante ao de libros de texto gratuitos,¿recordan? Xa morreu.
  2. Sabemos cando comeza, non sabemos cando remata.
  3. Alumnos que , rematado 1º ESO, deixan o eido dixital e volven ao analóxico.
  4. Non hai cartos para reparacións eléctricas, equipamentos de aulas, pero sí para un proxecto faraónico que recorda a Cidade da Cultura, ¡outro pelotazo!
  5. Aula de informática a informática de aula. ¡Vaia galimatías!
  6. Unha aula de informatica a base de usuarios terminais en rede cunha CPU costa uns 2500€. Unha aula do proxecto ABALAR ...... nin se sabe.
  7. Dotando aos centros dun maior presuposto poderianse organizar aulas suficientes para aplicar esos materiais dixitais que preconizan.
  8. Finalmente, o mantemento desa marabilla, pensaron nel. NON. En dous anos defenestrado, coma o conto dos libro
¡Estaría ben mercar un sabueso para seguirlle o rastro ao inventor da criatura. !
Mentres se fala a bombo e platillo desta criatura, nos centros seguimos na penuria, os profes sen poñerse ao día no eido dixital, con precariedades nos edificios e cada vez con menos recursos.

Venga! sentidiño e boa letra, e non nos esquezamos que do esforzo e do traballo sae un producto elaborado que da bos resultados.

lunes, 28 de diciembre de 2009

A un amigo que se ha ido


HASTA SIEMPRE, ROKO

¡Hola , amiguete!
Qué faena nos has hecho,bribón. Nos has dejado fríos, tristes, solos; sin tus ladridos matutinos,sin tus caricias, sin tus traqueteos de escalera, sin tus lambetadas de azúcar y miel.
Nos has dejado de visitar en cada piso, en cada rincón que tú tan bien conocías. No has vuelto como cada sábado a llamar a la puerta, no has vuelto a merodear por entre las piernas de la abuela, no has vuelto a ladrar a "Panchito", tu pequeño rival que últimamente usurpaba tu pequeño territorio. ¡¡ NO HAS VUELTO !! pequeño rufián peludo y tu ausencia nos ha dejado vacíos, como secos han quedado todos los recobecos que tantas veces husmeabas cuando toleirán, presumido y orgulloso pateabas por doquier.
No volverás a correr por la "Parrumeira", pero ahora estás allí, donde todos creemos que serás feliz, donde todos los que te queríamos te sentiremos cercano, vivo, presente. Vivirás por siempre con nosotros, porque nadie ni nada te podrá substituír, donde nadie ni nada nos hará olvidar que TÚ fuiste y serás siempre ROKO, aquel bebé rollizo y tierno que en brazos de papi llegaste a casa y te quedaste para siempre. TÚ viste crecer a todos los niños de casa, a Diego, Ire, Iván y Ele. Me atrevo a decir que hasta fuiste el peque de casa. Ellos te extrañan, aunque no lo digan, aunque ya no lloren por ti. A lo mejor, hasta tenías ganas de irte, porque estabas cansado y los niños ya habían volado y ya tan sólo quedamos los viejos. ¡ Vaya jugarreta que nos has hecho! TÚ , cuando ahora eras el juguete de casa, te has ido. Después de catorce años, te has ido a tu rincón preferido, al lugar de donde nunca querías marcharte, donde tantas veces habías disfrutado de tus correrías y que algunos disgustillos nos habían causado. Ahí quedarás para siempre en tu paraíso de libertad que tanto anhelabas a veces, mientras todos nosotros aquí lloraremos tu ausencia viendo tu camita vacía y no viendo brillar tus pequeños ojitos de celosía que tanta admiración nos causaban.

Por último decirte que mami aún no te ha podido olvidar.¡Cómo hacerlo,cuando tú,estoy seguro tampoco lo harás nunca, ¡ eh! bribón de pacotilla ,que te has ido y no has vuelto. Pensaba, como otras veces, que te habías ido de fiesta, pero esta vez veo que va ser larga. Así que esperamos que te cuides mucho, que tengas cuidado con las chicas malas, que no pases frío y que si algún día quieres volver, ya sabes que ella te estará esperando como cada noche, porque una mami, siempre sabrá perdonar y conseguirá que tu papi también te vuelva a querer.

Besitos de tía Mary, aquella que te abría la puerta y que te sacaba a pasear y del tío Uxío, que aunque un poco gruñón tanto te quería. De las del piso de abajo....aquellas que tanta hambre te mataron y que tanto te hicieron jugar en su terraza, aún no creen que te fueras, porque cada día yo creo que tía Bety aún anda buscando tus meadas, cochinete.

Ya ves Roquecho, la faena que nos has hecho.

Te perdonamos por todo lo que nos has hecho disfrutar, por todo lo que hemos vivido contigo, por todos los recuerdos tan maravillosos que siempre pemanecerán en todos nosotros.

Cuando los niños vengan por casa, les diremos que te has ido como cuando llegaste, en una cajita. Así creerán que volverás, o mejor dicho que no te has ido. Porque TÚ no te has ido. ¿Verdad Dieguito, Irenita, Vanchurrio y Elenita? NO TE HAS IDO, MALDITA SEA TU ESTAMPA, pequeño peludo, con rabo de coliflor y patitas de petiminí.

Pequeño amigo,siempre estarás en nuestro recuerdo, como siempre estuviste en nuestros corazones.


Tu familia

domingo, 8 de noviembre de 2009

ESPAÑA, SÍ QUE VENDE


Cuentan los agoreros que el turismo se está resintiendo . Las pingües cuentas de antaño están languideciendo a marchas forzadas. Tanto los anglosajones como los japoneses o centroeuropeos parecen abandonarnos, mientras nosotros seguimos enzarzados en luchas domésticas y de interiores. Mientras ellos siguen diciendo "Spain", como algo feliz, placentero y de buena suerte, nosotros en nuestros cenegales autonómicos seguimos queriendo sepultar tal palabra.
Aludo a este comentario, porque estoy oyendo en prensa y radio que desde el gobierno se quiere acuñar el término "España" para vender imagen. ¡Pobre España en que te has convertido! En eslogan publicitario de turismo para aquellos que diariamente te denigran y te olvidan.

Ahora quieren recuperar tu nombre para que sirva de reclamo comercial. Debe ser que a pesar de todo , ESPAÑA, sigue siendo más famosa que todos esos otros nombres que pululan por la geografía semántica de tu nombre, que quieren y buscan aniquilarte y que ahora, en la miseria a la que nos han arrastrado, intentan bajo tu paraguas de historia, de hermosura y poderío, alimentarse como verdaderas sanguijuelas que lo que desean es chupar tu sangre de oro y gualda, de prestigio y solera, para después dejarte al pairo del odio, la mentira y el engaño.

ESPAÑA no te dejes embaucar por estos cantos de sirena, palabras falsas y engañosas, levanta tu orla de dignidad y en un brindis al sol, manifiesta tu poderío y haz ver a todos esos chiquilicuatres de turno que tu nombre se escribe con letras de oro, esculpidas con las hazañas de tus antepasados, por cierto, naturales de todos esos recunchos que ahora alardean de un protagonismo que solo a ti te corresponde..

ESPAÑA, enarbola tu bandera y enseña a los cuatro vientos que sigues siendo hermosa, variada, patria de razas y lenguas,bañada por tus mares y océanos de poder y riqueza, y pregona en tu hermosa lengua, castellana, gallega, catalana y vasca que eres única, mestiza, árabe, romana, cristiana , europea y americana. De raíces moriscas, latinas, griegas, fenicias, cartaginesas y celtas.
Siempre indoeuropea y de cuna atlántica y mediterránea. No eres esclava de nadie, ni de politiquillos que negocian tu historia como mercenarios. No eres esclava de tus raíces históricas sino que eres señora de estados y haciendas, de personajes legendarios, de Quijotes y Sanchos, de condes y duques, de payeses y labriegos, de masías y pazos, de cortijos y palacios.

Esta es mi ESPAÑA, de solera como el vino, de guitarra , de sardana, muiñeira, jota y fandango. Es la tierra que me gusta, donde quiero vivir, no la OTRA, la que quieren bautizar con las luchas de partidos, los líos de las lenguas, competencias autonómicas, distritos feudales de figurones presidenciales que buscan protagonismos que no le corresponden. Sólo TÚ puedes dignificar este PAÍS que tan desangrado se encuentra y que ahora busca en tu nombre el resurgir del ave fénix.